Ik rouw om jou


De fasen van rouw.

Wat gaat er in je om als er iemand dood gaat?

Waar eindigt het proces?

Hoe kan je hier mee omgaan?

En zijn de gevoelens die je voelt normaal? 

De fasen van verwerking

Er heeft een groot verlies in je leven plaats gevonden. Iemand van wie je ontzettend hield, iemand die veel in je leven was, en/of een belangrijke rol speelde is overleden. Hoe nu verder?

Voor tips voor een stukje extra afsluiting met betrekking tot de uitvaart klik hier.

De Zwitserse psychiater Elisabeth Kübler-Ross heeft het vijf-fasen-model ontwikkeld. 

Fase 1. Ontkenning

Fase 2. Woede

Fase 3. Onderhandelen

Fase 4. Depressie

Fase 5. Aanvaarding

Hier heb je misschien al wel eens van gehoord.

Misschien herken je ook de fase waar je nu in zit.

Als je te maken hebt met afscheid nemen bij ziekte of plotselinge dood klik hier.

Zijn mijn gevoelens normaal?

De grote vraag is eigenlijk: ‘hoe nu verder?’. Er komen zo veel gevoelens op je af. Maar neem van mij aan dat al je gevoelens normaal zijn. 

Mensen praten niet vaak over al hun gevoelens dus kun je niet weten dat anderen ze ook voelen of hebben gevoeld. Daarom zeg ik je nu: al jouw gevoelens zijn normaal. Van extreme woede tot dodelijk verdriet tot eenzaamheid tot angst. Allemaal.

Ik wil niet huilen

Je wil niet huilen omdat je dan die pijn van het verlies nog erger voelt?

Dat is inderdaad een logica. Maar geloof me als ik zeg: als je niet huilt en er niet over praat wordt het erger.

Midden in je rouw huilbui zal je denken dat je jezelf dood gaat huilen en voel je je absoluut afgrijselijk.

Maar na je huilbui als je weer bij bent gekomen en even iets hebt gedronken en gegeten en tot rust bent gekomen met een stukje tv of lezen dan denk je niet meer dat je dood gaat. 

Dan voel je niet meer dat afgrijselijke gevoel. En ben je weer dichterbij je verwerkingsproces.

Waar streef ik eigenlijk naar toe?

Ja, waar eindigt het rouw proces? Je gaat nooit die persoon die overleden is vergeten. Dat wil je ook niet. Maar je wil aan die persoon kunnen terug denken zonder direct in te storten. Over die persoon kunnen praten zonder je direct afgrijselijk te voelen. 

Er is een verschil tussen huilen en denken dat je er nooit meer uitkomt. En huilen omdat je iemand mist en daarna weer verder kunnen met je dag. Bij een groot verlies zul je de rest van je leven wel eens huilen omdat je die persoon mist.

Maar na het huilen zal je verder gaan met je dag en niet meer denken dat je vergaat in je verdriet. Daar eindigt ongeveer je proces. 

Blijf praten over de overledene

Blijf praten over iemand. Over de mooie dingen, de grappige dingen en misschien ook de af en toe vervelende dingen.

Je denkt misschien: als ik er niet over praat hoef ik niet te huilen en voel ik mij beter. 

Daar is die logica weer. Maar het gaat eruit komen. Misschien over één jaar misschien over tien jaar. Maar een instorting is onvermijdelijk. 

Dus blijf over die persoon praten. Ook al moet je de eerste honderd keer huilen omdat je die persoon extra mist. Die tranen moeten eruit en die persoon wordt nu eenmaal gemist door jou. 

Koester herinneringen en voorwerpen

Je kan geen nieuwe herinneringen meer maken met iemand. Maar je kan wel de herinneringen en spullen van die persoon koesteren. 

Als je bang bent dat je herinneringen vergeet, kun je ze opschrijven in een mooi boekje. Je zou ook een fotoalbum kunnen maken.

Zijn er bepaalde spullen die je kan houden die je verbinden aan die persoon? Voorwerpen die leuke herinneringen oproepen? Bijvoorbeeld een horloge, kleding, schilderij, knuffel. Je kan een altaartje maken of een la of doos met spulletjes. 

Als je dan weer even die persoon mist kun je rustig de spulletjes en foto’s bekijken of de verhaaltjes die je hebt opgeschreven terug lezen. 

Hiernaast zie je één van de boeken die mij persoonlijk veel troost heeft gegeven door haar prachtige gedichten over afscheid nemen.


Ga terug van Ik rouw om jou naar Lifecoach Phil Home.


Share the love: